Przejdź do treści

Nie ukrywam, że tu chcę umrzeć

Polski misjonarz na Madagaskarze – o. Zdzisław Grad SVD
16 Października 2026
Obraz
O. Zdzisław Grad SVD, polski misjonarz na Madagaskarze, podczas uroczystości religijnej z mieszkańcami wyspy


O. Zdzisław Grad SVD jest polskim misjonarzem, który od 1992 roku pracuje na Madagaskarze. Początkowo chciał wyjechać do Amazonii, ale ostatecznie wybrał wyspę, o której niewiele wiedział. Opowiada o początkach swojej misji, codziennym życiu Malgaszów i o tym, dlaczego po ponad trzech dekadach kraj ten stał się jego drugą ojczyzną.

 

Ojcze, od 34 lat jest Ojciec misjonarzem na Madagaskarze. Dlaczego właśnie tam?

Ze mną było trochę szczególnie, bo na pierwszym miejscu napisałem Amazonię, Brazylię. Ale tuż przed ostatnią decyzją przyjechał polski radca generalny, o. Pająk, i właśnie nas skusił. Mnie skusił, mówiąc, że zgromadzenie zakłada nową misję na Madagaskarze i generalnie liczy na Polaków.

I mnie to pociągnęło. To, że będę mógł tworzyć nowe rzeczy, nową misję w kraju dla mnie nieznanym. I tak właśnie napisałem na pierwszym miejscu Madagaskar.

Udając się na Madagaskar 4 września 1992 roku, właśnie tam rozpoczęliśmy naukę języka malgaskiego na bazie języka francuskiego, a więc język za językiem. To było dosyć trudne, ale daliśmy radę.

 

Adres URL dla Zdalne wideo

 

Jak wygląda codzienne życie na Madagaskarze poza miejscami turystycznymi?

Trudno o jedną ocenę, bo Madagaskar jest jak mały kontynent. Mamy różne klimaty, różne regiony i około 20 plemion. Są duże miasta, które mogą przypominać miasta europejskie, ale w buszu i na prowincji wciąż spotykamy bardzo biedne wioski.

Na południu są regiony, gdzie nie ma wody ani roślinności, a ludzie żyją na granicy przetrwania. Domy budowane są z patyków, liści czy desek. Na wschodnim wybrzeżu jest więcej deszczu i roślinności, ale również tam spotykamy bardzo proste domy, dostosowane do gorącego i wilgotnego klimatu.

Jest jeszcze bardzo wiele do zrobienia właśnie na wioskach. Szpitali często nie ma, a jeśli są – nie ma leków. Szkoły są bardzo prymitywne, brakuje wyposażenia i narzędzi do nauki.

Im bardziej na północ i im dalej od głównych dróg, tym poziom życia jest prostszy. Jednocześnie docierają tam telefony i podstawowe artykuły codziennego użytku. Zdobycze współczesnej cywilizacji mieszają się z bardzo prostymi warunkami życia.

Obraz
Widok z góry na malgaską wioskę z tradycyjnymi domami – codzienne życie mieszkańców Madagaskaru

Po tylu latach Madagaskar jest jeszcze dla Ojca miejscem misji czy już domem?

Gdybym nie miał radości z tej pracy, to na pewno bym tam nie został. Ale skoro tam jestem ponad 30 lat, to znaczy, że to, co robię, lubię, to mnie pasjonuje, to mi daje zadowolenie, szczęście i satysfakcję.

Oprócz naturalnych zdolności, jakie chyba mam, skoro potrafiłem się zaadaptować i połowa mego serca jest czekoladowa, to znaczy, że łaska Boża jest taka, że chce mi się tam być.

I później, jak zaczynam tworzyć pewne rzeczy, pewne dzieła, misje, budowle, to staje się mną, to staje się moje. I tam już moje serce wzrasta.

Nie ukrywam tego, że chcę umrzeć na Madagaskarze. Owszem, połowa mojego serca jest polska, ale już niewielka część jest malgaska też. Także tutaj na pewno łaska Ducha Świętego pomaga nam. I to jest łaska wpisana w powołanie misyjne, że po prostu dobrze się czuję, pokochałem ten kraj i mówię świadomie. Jest to taka moja druga ojczyzna.

Obraz
O. Zdzisław Grad SVD, polski misjonarz na Madagaskarze, wśród dzieci i mieszkańców jednej z malgaskich wiosek

Co było dla Ojca najmocniejszym doświadczeniem podczas tych wszystkich lat?

Mój pierwszy etap pracy na wybrzeżu, kiedy byłem jeszcze, można powiedzieć, „zielonym misjonarzem”, jeszcze nie w pełni przystosowanym do środowiska. I nagle podczas moich pierwszych objazdów, wizyt w nowych wioskach, podczas pierwszych celebracji działy się rzeczy niespotykane, do których nikt mnie w Polsce nie przygotował, nie uprzedził. Rzeczy, których nie prowokowałem.

Podczas pierwszych Mszy świętych, pierwszych celebracji nabożeństw często niechrześcijanie, którzy po raz pierwszy uczestniczyli w takich nabożeństwach, zdrowieli. Padali, krzyczeli, wrzeszczeli. I byłem zmuszony ich omadlać.

I tak zaczęła się moja wielka przygoda omadlania ludzi pogan, którzy chcieli później przyłączyć się do naszych wspólnot katolickich. I to jest wielki rozdział mojego życia misyjnego na Madagaskarze, który kontynuuję po dzień dzisiejszy. Ale tam się zaczęło.

Dzisiaj, kiedy jestem w Polsce na urlopie i głoszę kazania, i daję świadectwo, odważam się powiedzieć, że ja już nie wierzę. Ja po prostu wiem, że naprawdę powołanie misyjne i moja praca jako człowieka wierzącego ma sens, jest prawdziwa i wnosi autentyczne szczęście dla tych ludzi, którzy często żyją w wielkim ubóstwie materialnym.

Ale największe dobro, jakie mogę im dać, to właśnie ukazać nowość życia w Jezusie Chrystusie.

Obraz
O. Zdzisław Grad SVD podczas spotkania z mieszkańcami wioski na Madagaskarze, gdzie od 1992 roku pracuje jako misjonarz

Na czym polega praca misjonarza na Madagaskarze?

Ja porównuję pracę misyjną do drzewa baobabu, takiego wielkiego, które ma wiele gałęzi.

Nasza praca misyjna nie jest tylko duchowa. Pomagamy ludziom w ich biedzie, w cierpieniu, w chorobach. Pomagamy w szkolnictwie, w zdrowiu. Towarzyszymy im, pomagamy, zachęcamy, finansujemy proste rzeczy: studnie, szkoły, szpitale.

Tych dziedzin jest wiele. Oczywiście główny cel jest ten duchowy, ale wszystkie te dziedziny służą jednej wspólnej sprawie, wspólnemu dobru człowieka.

Gdyż człowiek jest drogą misji. Cały człowiek.

Wywiad przeprowadził Adam Szklarek – członek Zespołu Sięgnij NIEBA.

 

Na koniec zadaliśmy ojcu jeszcze jedno pytanie:

O co chciałby Ojciec poprosić ludzi w Polsce?

 

o. Zdzisław Grad SVD polski misjonarz werbista, od 1992 roku na Madagaskarze, który nazywa swoją drugą ojczyzną

O. Zdzisław Grad SVD – polski misjonarz werbista, od 1992 roku pracujący na Madagaskarze. Wyspę nazywa swoją drugą ojczyzną.