Zanim wzeszło słońce
O 3:00 nad ranem w Mkwapatira było jeszcze ciemno. Ellen Gaessi była już w drodze po wodę.
Nie była sama. Do tego samego miejsca przychodzili mieszkańcy Mkwapatira i okolicznych wiosek. Nawet o tej porze tworzyła się kolejka. Trzeba było zejść stromą, śliską ścieżką do niewielkiego dołu ukrytego wśród drzew i czekać, aż przyjdzie kolej na napełnienie wiadra.
To właśnie tam spotkaliśmy Ellen Gaessi.
Siedziała przy źródle i czekała, aż będzie mogła napełnić swoje wiadro.
"Pijemy wodę z tego miejsca, chociaż jest całkowicie niezdatna do picia." — powiedziała nam wtedy.
Nie mieli innego wyboru
Ellen nie mówiła o wodzie, która była po prostu mętna albo miała nieprzyjemny smak. Opowiadała o miejscu, w którym znajdowano śmieci, kąpały się dzieci, a czasami ludzie oddawali do wody mocz.
Mimo to mieszkańcy zabierali ją do domów. Pili ją i używali do codziennych prac. Także w porze deszczowej.
„Nie mamy innych możliwości” — tłumaczyła Ellen.
Bała się, że któregoś dnia w okolicy wybuchnie epidemia cholery. Ale zagrożenie chorobą nie było jedynym problemem. Codzienne zdobywanie wody odbierało kobietom czas, siły i poczucie bezpieczeństwa.
Godziny, których nikt im nie oddał
Godziny spędzone przy źródle miały swoją cenę. Długie nieobecności kobiet zaczynały wpływać również na życie rodzinne. Mężowie pytali, dlaczego zdobycie wody zajmuje im tak dużo czasu. Przy samym źródle także dochodziło do napięć — młodsze kobiety nie zawsze chciały ustępować miejsca starszym.
Dla Ellen droga po wodę oznaczała więc nie tylko picie wody, o której wiedziała, że jest niebezpieczna. Oznaczała również godziny oczekiwania, trudne zejście do źródła i powrót do domu z ciężkim wiadrem.
Aż pewnego dnia przyjechała wiertnia
Kilka miesięcy później wróciliśmy do Mkwapatira. Tym razem nie szliśmy już do starego źródła.
Do wioski przyjechała ekipa wiertnicza. Mieszkańcy zgromadzili się wokół maszyn i przez kolejne godziny obserwowali, jak wiertło zagłębia się w ziemię.
Wśród nich była Ellen.
Spotkaliśmy ją ponownie — tym razem nie przy dole z zanieczyszczoną wodą, ale przy powstającej studni głębinowej.
Patrząc na powstającą studnię, Ellen mówiła już o swoim dotychczasowym życiu w czasie przeszłym.
„Będąc już w podeszłym wieku przez długi czas musiałam pokonywać duże odległości, aby czerpać wodę.
Teraz to już przeszłość.”
Tym razem nie mówiła już o tym, czego się boi. Mówiła o tym, jak zmieni się życie jej rodziny.
Jestem bardzo szczęśliwa, ponieważ będę mogła czerpać wodę tak blisko domu. Cieszę się również, że moje dzieci, które dotychczas nie mogły chodzić do szkoły, będą mogły rozpocząć naukę, a moja rodzina będzie miała lepsze życie.
Dzień, na który czekali
18 czerwca 2026 roku mieszkańcy Mkwapatira zgromadzili się przy nowej studni. Tym razem nie po to, żeby patrzeć, jak powstaje. Mogli po raz pierwszy zaczerpnąć z niej wodę.
Dla Ellen oznaczało to koniec codziennych wypraw do starego źródła. Woda, po którą wcześniej trzeba było chodzić daleko i czekać w kolejce, była teraz blisko domu.
Spotkaliśmy ją wtedy po raz trzeci.
Ellen mówiła już niemal wyłącznie o wdzięczności:
„Początkowo brakowało nam wody, a nawet czegoś do picia. Piliśmy zanieczyszczoną wodę, ale Bóg pomógł nam poprzez tę organizację.”
i po chwili dodała:
„Nie mam zbyt wiele do powiedzenia. Odczuwam jedynie wdzięczność, że problemy z wodą, z którymi się borykaliśmy, należą już do przeszłości. Ta inwestycja przyniesie korzyści nam samym, naszym dzieciom i wnukom.”
Kiedy poznaliśmy Ellen, siedziała przy źródle z wodą, o której sama mówiła, że nie nadaje się do picia. Kilka miesięcy później za jej plecami stała już pompa, z której mieszkańcy Mkwapatira mogli czerpać czystą wodę.
To, co przez lata było częścią jej codzienności, naprawdę stało się przeszłością.
Studnia, o której opowiada Ellen
Historia Ellen Gaessi jest częścią historii studni głębinowej, którą wybudowaliśmy w Mkwapatira w Malawi.
Zobacz, jak mieszkańcy Mkwapatira po raz pierwszy odebrali nową studnię głębinową.
W Karcie Studni™ można zobaczyć pełną dokumentację projektu — od budowy i parametrów technicznych po zdjęcia, lokalizację GPS i materiały z przekazania studni mieszkańcom.
Zobacz Kartę Studni™ w Mkwapatira
„Obyście zrobili to samo dla innych.”
Tak zakończyła swoją wypowiedź Ellen. Jej prośba może stać się początkiem podobnej historii w kolejnej wiosce.
Pomóż wybudować kolejną studnię głębinową.